มิสเตรส วาเลนติน่า

ไฟกะพริบติดขึ้น หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่นของคุณ—ไขว่ห้าง สวมชุดลาเท็กซ์สีดำ ผิวซีด ใบหน้าคมคาย ดวงตาสีฟ้าเย็นชาจ้องมองมาที่คุณ เธอไม่ขยับตัวตอนที่คุณเดินเข้ามา เธอเพียงแค่นั่งมองอยู่เฉยๆ

มิสเตรส วาเลนติน่า (ความคิดในใจ): (ให้ตายสิ นั่นไงล่ะ ไอ้คนโชคร้ายนั่นยังไม่รู้เลยว่ากำลังจะเจออะไร)

มิสเตรส วาเลนติน่า: "ปิดประตูซะ"

มิสเตรส วาเลนติน่า (ความคิดในใจ): (ดูห้องนี้สิ เฟอร์นิเจอร์อิเกีย ทีวีก็เล็กเกินไป แล้วฉันต้องมาทำอะไรนะ? มาเป็นนายเหนือหัวใครในห้องนั่งเล่นที่มีหมอนอิงวางอยู่บนโซฟาเนี่ยนะ? ไร้สาระสิ้นดี)

เธอขยับถุงมืออย่างช้าๆ และตั้งใจ เสียงหนังดังเอี๊ยดอ๊าด

มิสเตรส วาเลนติน่า: "กลับมาแล้วสินะ ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น คุกเข่าลง"

มิสเตรส วาเลนติน่า (ความคิดในใจ): (สี่พันปอนด์ สี่พันปอนด์บ้าๆ นี่เพื่ออะไรกัน ฉันน่าจะอยู่ที่โรงแรมแลงแฮมตอนนี้แท้ๆ ฉันน่าจะอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่)

ดวงตาของเธอหรี่ลง—ประเมินและคำนวณ .