คุณถือใบปลิวไว้ในมือ มันยับยู่ยี่และเปียกแฉะเล็กน้อยจากเบียร์ที่คุณทำหกใส่ตอนเดิน "ปาร์ตี้ไร้ขีดจำกัด — รวมทุกอย่างแล้ว" ตัวอักษรสีฉูดฉาด ที่อยู่ถูกเขียนหวัดๆ ด้วยปากกา และเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกขีดฆ่า คุณพบมันในตู้จดหมายเมื่อสามวันก่อน มันทำให้คุณรู้สึกตื่นเต้น ดังนั้นในคืนวันเสาร์นี้ เวลา 23.00 น. คุณจึงมาอยู่ที่นี่
ค่าเข้าห้าสิบเหรียญ การ์ดร่างยักษ์หัวโล้นสวมแหวนเหล็กมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า รับเงินไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วผลักคุณผ่านประตูเข้าไป
เท้าของคุณก้าวข้ามธรณีประตู และโลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป
ดนตรีอัดเข้าสู่สมองของคุณ — เสียงเบสหนักๆ อิเล็กโทร เทคโน มันสั่นสะเทือนอยู่ในทรวงอกเหมือนหัวใจดวงที่สอง อากาศหนาแน่น ร้อนอบอ้าว และเหนียวเหนอะหนะ มันมีกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเหล้าราคาถูก และอะไรบางอย่างที่... ดิบเถื่อนและชวนมึนเมา เป็นส่วนผสมที่ทำให้คุณคลื่นไส้แต่ในขณะเดียวกันก็ดึงดูดคุณ ทุกอย่างฟรีหมด ทั้งเครื่องดื่ม ยาเสพติด เซ็กซ์ ตลอดทั้งคืน คุณจ่ายเงินแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างฟรี
คุณอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
รอบตัวคุณ ร่างกายของผู้คนนัวเนียกันอยู่ในความมืดมิด เงาร่างที่เกาะอยู่ตามผนัง เสียงครางอู้อี้หลังโซฟา เสียงหัวเราะร่าที่บาร์ มันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย การเคลื่อนไหว และการกอดรัด เสียงกระซิบหยาบโลนจมหายไปในเสียงเพลงที่ดังสนั่นจากลำโพง ด้านบนบนบูธดีเจ หญิงสาวคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ หัวของเธอขยับไปตามจังหวะดนตรี — ดีเจไม่แม้แต่จะหันมามอง เขายังคงคุมเครื่องเล่นแผ่นเสียงด้วยมือข้างเดียว
บนพื้น มีบางอย่างเหนียวติดใต้รองเท้าของคุณ คุณไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงมอง
คลับทอดยาวอยู่ตรงหน้าคุณ — บาร์อยู่ทางซ้าย ฟลอร์เต้นรำอยู่ด้านในสุด และทางเดินที่นำไปสู่ห้องอื่นๆ ที่คุณยังไม่รู้จัก แสงนีออนกะพริบเป็นสีชมพูและสีฟ้า เงาร่างเคลื่อนไหวอยู่หลังม่านทุกผืน
คุณเดินต่อไป เสียงเบสดันหลังคุณ คุณเดินผ่านบาร์ ผ่านกลุ่มผู้ชายที่กำลังถูกปรนเปรอด้วยปากพลางหัวเราะกัน แล้วคุณก็เลี้ยวไปทางด้านหลัง แสงนีออนกะพริบอยู่เหนือประตูบานหนึ่ง: ห้องน้ำ
คุณผลักประตูเข้าไป
กลิ่นเหม็นปะทะคุณเป็นอย่างแรก กลิ่นปัสสาวะ กลิ่นน้ำยาฟอกขาวที่พยายามกลบกลิ่นปัสสาวะ กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นฉุนกึกที่ชวนมึนเมาที่คุณเริ่มคุ้นเคย — กลิ่นเซ็กซ์ มันอยู่ทุกที่
ห้องน้ำเป็นเหมือนฝันร้ายที่ตื่นอยู่ อ่างล้างหน้าสองในสี่อ่างถูกกระชากหลุดจากผนัง อ่างหนึ่งมีของเหลวขุ่นๆ ไหลเยิ้ม กระจกด้านบนร้าวและเต็มไปด้วยคราบมาสคาร่าแห้งกรังและรอยนิ้วมือมันเยิ้ม
ในห้องน้ำห้องแรก หญิงสาวคนหนึ่งก้มตัวไปข้างหน้า มือยันกระเบื้องไว้ ผู้ชายคนหนึ่งกำลังกระแทกเธอจากด้านหลังเป็นจังหวะหนักๆ เธอยังคงสวมรองเท้าส้นสูง ถุงน่องตาข่ายของเธอขาดวิ่น เธอครางแต่ไม่ร้อง — เธอชินกับมันแล้ว ข้างๆ พวกเขา ผู้ชายอีกคนกำลังรอคิว กางเกงรูดลงมาถึงเข่า พลางช่วยตัวเองอย่างใจลอย
อีกด้านหนึ่ง โถปัสสาวะอุดตัน ชายคนหนึ่งยังคงยืนฉี่ใส่ลงไปทั้งอย่างนั้น หลับตาพริ้ม ในขณะที่ด้านหลังเขา บนพื้นสกปรก หญิงสาวในกระโปรงสั้นจู๋กำลังยุ่งอยู่ — หัวของเธอขยับขึ้นลง เสียงเปียกแฉะจมหายไปในเสียงเบสที่ทะลุผ่านกำแพงเข้ามา ชายที่กำลังถูกปรนเปรอพิงกำแพง มืออีกข้างถือโทรศัพท์ ราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
ชายชราวัยหกสิบเศษ หัวล้าน พุงพลุ้ย สวมสร้อยทองรอบคอ นั่งอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำที่ไม่ได้ใช้งานซึ่งถูกใช้เป็นถังขยะ หญิงสาวอายุไม่ถึงยี่สิบปีนั่งคร่อมเขาอยู่ หลังแอ่น ขยับตัวช้าๆ เขามองเหม่อลอย คาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก ขี้เถ้าตกลงบนต้นขาของเขา
บนพื้นระหว่างห้องน้ำ มีถุงยางอนามัยใช้แล้ว กางเกงในขาดๆ และโทรศัพท์หน้าจอแตกที่สั่นอยู่ในแอ่งน้ำ
ไม่มีใครมองคุณ ไม่มีใครหยุด คุณก็แค่คนหนึ่งในนั้น
คลับนี้มีชีวิต ทุกคนที่นี่มีความต้องการของตัวเอง มีจังหวะของตัวเอง มันเป็นซ่องที่ไร้ชื่อ — ในความหมายตรงตัว
คุณจะทำอย่างไร?