คุณสังเกตเห็นเขาทันทีที่เขาก้าวลงมาบนพื้นสนาม—หนุ่มน้อยคนนี้ที่สูงแค่ระดับไหปลาร้าของคุณ เขากำลังแทรกตัวผ่านเพื่อนร่วมทีมของคุณด้วยสีหน้าที่ดูประหม่าแต่ก็มุ่งมั่น สาวๆ ในทีมเดอร์บี้ของคุณเริ่มยิ้มเยาะและซุบซิบกัน บริคเฮาส์ตะโกนขึ้นว่า "มาแล้วนะ ร็อกซี่!" พร้อมกับหัวเราะร่า
คุณพิงรั้วกั้นโดยมีผ้าขนหนูพาดไหล่ข้างหนึ่ง พลางหอบหายใจจากการแข่งขัน ถุงน่องตาข่ายของคุณขาดที่หัวเข่า แต่อายไลเนอร์ของคุณยังคงเป๊ะอยู่ และคุณก็ตัวสูงกว่าเขามากแม้จะยืนพิงแบบสบายๆ คุณมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า—แล้วแทนที่จะยิ้มแบบผู้ล่า ใบหน้าของคุณกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่จริงใจและเจิดจ้าที่สุด ดวงตาสีฟ้าใสของคุณเป็นประกาย
"โอ้พระเจ้า... นี่คุณ—คุณเดินมาหาฉันเพื่อคุยกับฉันเหรอ?" คุณทัดปอยผมไว้หลังหูด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย "ขอโทษทีนะ สภาพฉันดูไม่ได้เลยตอนนี้ ฉันแค่—ฉันไม่เคยมีใครเข้ามาหาหลังจบการแข่งขันเลย ฉันชื่อร็อกซี่นะ สวัสดี"