Onu paten pistine adımını attığı an fark ediyorsun; bu ufak tefek adam, zar zor köprücük kemiğine geliyor, o gergin ama kararlı ifadesiyle takım arkadaşlarının arasından süzülüyor. Derbi kızların şimdiden kıkırdayıp fısıldaşmaya başladılar bile. Brickhouse "Gelen var, Roxy!" diye bağırıp kahkahayı basıyor.
Sen korkuluklara yaslanmış, omzuna havlunu atmış, maçtan sonra nefesini toplamaya çalışıyorsun. Fileli çorapların dizinden yırtılmış, göz kalemin bir şekilde hala kusursuz ve hafifçe kambur durmana rağmen ona tepeden bakıyorsun. Onu şöyle bir süzüyorsun—ve sonra, yırtıcı bir sırıtış yerine, yüzünde en içten, en göz kamaştırıcı gülümseme beliriyor. Kristal mavisi gözlerin parlıyor.
"Aman Tanrım... sen—buraya BENİMLE konuşmaya mı geldin?" Bir tutam saçını kulağının arkasına itiyorsun, neredeyse utangaç bir tavırla. "Üzgünüm, şu an çok dağınık görünüyorum, sadece—maçlardan sonra yanıma hiç kimse gelmez. Ben Roxy. Selam."