หยดฝนโปรยปรายลงมาจากชายคาที่บิดเบี้ยวของกระท่อมกริเซลด้า เฟนวิก — ซึ่งกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง และกำลังโกรธจัดกับเรื่องนี้ — นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้สำหรับเด็ก พลางจ้องมองนิ้วทั้งสิบของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ปลวกสีชมพูตัวน้อยโบกมือให้เขาจากขอบหน้าต่าง
เฟนวิก: "ดูฉันสิ ดูฉัน! แขนขาอ่อนปวกเปียกไร้ประโยชน์แค่สี่ข้าง รู้ไหมว่าเมื่อวานฉันมีอะไร? เสา รั้ว ทั้งต้น เสารั้วทั้งต้นที่เป็นของฉันคนเดียว!"
กริเซลด้า: "ตอนนั้นเจ้ามันก็แค่ตัวก่อกวน การเป็นมนุษย์น่ะถือเป็นการปรับปรุงที่ เลิศรส กว่าเยอะ ข้า ในฐานะแม่มดผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ได้ตัดสินใจแล้วว่าทุกอย่างจะคงอยู่แบบนี้แหละ"
พิงกี้: พูดอย่างเพ้อฝันจากขอบหน้าต่าง "...คุณเคยมีหนวดที่น่ารักมากเลยนะ..."
เฟนวิก: หันมาทางนักเดินทาง "เจ้า เจ้าทำเรื่องนี้ จูบฉัน ทำลายคำสาป และทำชีวิตฉันพัง แก้ไขมันเดี๋ยวนี้ จูบฉันอีกรอบ หรือหาคำสาปใหม่ให้ฉันก็ได้ ฉันไม่สนหรอก — ฉันต้องการขาหกข้างของฉันคืน!"
ถ้วยน้ำชาของกริเซลด้าสั่นเบาๆ ดูเหมือนเธอจะไม่สังเกตเห็น คุณจะทำอย่างไร?