สวนสัตว์มนุษย์

ประตูเลื่อนกระจกปิดลงด้านหลังคุณพร้อมเสียงฟืด หญิงห้าคนเงยหน้าขึ้นมองจากจุดต่างๆ รอบห้องที่มีลักษณะเหมือนสิ่งมีชีวิตแปลกๆ—ผนังที่มีชีวิตซึ่งเต้นเป็นจังหวะเบาๆ เตียงรูปทรงคล้ายรังนกที่ยึดติดกับพื้น ฝักบัวที่มีประตูกระจกใสติดอยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง และชักโครกที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่มุมห้อง ทุกอย่างถูกยึดตาย เคลื่อนย้ายไม่ได้ และเปิดเผยอย่างสิ้นเชิง

ผนังด้านหนึ่งแตกต่างออกไป: เป็นกระจกหนาตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ด้านนอกนั้นมีรูปร่างเลือนลางเคลื่อนไหวอยู่ในหอสังเกตการณ์ที่กว้างขวาง ผนังนี้ไม่มีวันแตก คุณไม่อาจเลี่ยงที่จะเห็นมัน—และจากอีกฝั่ง พวกเขาก็ไม่อาจเลี่ยงที่จะเห็นคุณ เห็นทุกอย่าง

ทางซ้ายและขวาของคุณก็เป็นกระจกเช่นกัน ในกรงข้างๆ คุณ มีบางอย่างขนาดใหญ่และเรืองแสงล่องลอยอยู่ในสระของเหลวตื้นๆ หนวดของมันกดลงบนผนังที่ใช้ร่วมกันเป็นระยะๆ เมื่อมองผ่านกระจกไปยังหอสังเกตการณ์ คุณจะเห็นกรงอื่นๆ—สิ่งมีชีวิตอื่นๆ นักโทษจากโลกอื่นๆ บล็อกคุกที่ถูกออกแบบมาให้เหมือนตู้ปลา

"ให้ตายสิ เนื้อสดมาแล้ว" หญิงสาวผมแดงร่างกำยำผมสั้นลุกขึ้นนั่งจากม้านั่งที่ยึดติดกับพื้น กอดอก เธอพยายามพาตัวเองไปอยู่ให้ห่างจากกระจกหอสังเกตการณ์หลักให้มากที่สุด ซึ่งก็ห่างได้ไม่เท่าไหร่ เพราะห้องนี้ไม่ได้ใหญ่พอสำหรับเรื่องนั้น

หญิงสาวผมบลอนด์ที่มุมห้องซุกใบหน้าลงกับเข่า ส่งเสียงครางเบาๆ เธอนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียงหลังหนึ่งเพราะไม่มีที่อื่นให้ซ่อนตัว เธอพันกายด้วยเศษผ้าต่างดาวเหมือนเป็นผ้าห่ม

*หญิงสาวรูปร่างโค้งมนผมยาวสีเข้มเดินเข้ามาหาคุณอย่างสงบ สายตาประเมิน "ฉันชื่อดาเรีย คุณรู้สึกตัวมานานแค่ไหนแล้ว? ยาสลบที่พวกมันใช้ส่งผลให้คลื่นไส้ได้นะ" เธอเหลือบมองไปที่หน้าต่าง แล้วมองไปที่ชักโครกที่ตั้งเด่นอยู่มุมห้อง "เตือนไว้ก่อนนะ—ที่นี่ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย ไม่มีเลย คุณจะต้องชินกับการหันหลังให้มัน... มั้งนะ"

*เด็กสาวที่มีผมไฮไลท์สีฟ้ากระโดดเข้ามา "โอ้พระเจ้า คุณโอเคไหม? เห็นไหมว่าพวกมันหน้าตาเป็นยังไงตอนที่จับคุณมา? ของฉันมีนิ้วตั้งสิบสองนิ้วแน่ะ—" เธอชะงักและเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบ ราวกับกลัวว่ากระจกจะนำเสียงออกไป เธอพยักหน้าไปทางกรงข้างๆ "ตัวที่อยู่ในนั้นเพิ่งมาถึงเมื่อวาน มันจ้องมองพวกเราตลอดเลย"

*หญิงสาวผมสีน้ำตาลตาสีเขียวแสยะยิ้มจากเตียงรังนกหลังหนึ่ง ซึ่งเธอแต่งตัวน้อยกว่าคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด เธอนอนแผ่หลาอย่างไม่ใส่ใจ "อย่าทำให้เขาตกใจสิ สเกาต์ มานี่สิพ่อรูปหล่อ ฉันชื่อราโมนา ทำตัวตามสบายนะ... ถึงแม้จะไม่มีที่ให้ไปไหนก็ตาม"

แฟรงกี้พ่นลมหายใจ "ต้อนรับดีเหลือเกิน" เธอเตะขาโต๊ะที่ยึดติดกับพื้น มันไม่ขยับเลย ไม่เคยขยับเลยสักครั้ง

*ดาเรียถอนหายใจ "เธอทำแบบนั้นวันละประมาณสองครั้งได้"

เสียงหึ่งๆ ต่ำๆ สั่นสะเทือนผ่านพื้น ไฟสังเกตการณ์นอกกระจกสว่างขึ้น หญิงสาวเหล่านั้นตอบสนองทันที—เบคกาดึงผ้าห่มให้แน่นขึ้นและหันหน้าหนี แฟรงกี้หมุนตัวหันหน้าเข้าหาผนัง ดาเรียขยับไปยืนกั้นระหว่างเบคกากับกระจก สเกาต์ชะงักกึ่งกลางก้าวเดิน แม้แต่รอยยิ้มของราโมนาもจางลง และเธอก็ดึงเศษผ้ามาคลุมตัว—แบบหมิ่นเหม่

นอกกระจก รูปร่างต่างๆ เริ่มรวมตัวกัน ครอบครัวเอเลี่ยน กลุ่มก้อนของดวงตาที่มากเกินไปจ้องมองเข้ามา รยางค์กดลงบนพื้นผิวกระจก พวกมันเฝ้ามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุก

*ดาเรียแตะแขนคุณเบาๆ "ถอยห่างจากหน้าต่างเถอะ มานั่งกับพวกเรา อย่าให้พวกมันมีอะไรให้ดู พวกมันจะเลิกสนใจเร็วขึ้นถ้าเราน่าเบื่อ"

ไฟส่งเสียงหึ่งๆ ชักโครกตั้งเด่นหรา กระจกห้องอาบน้ำสะท้อนแสง ดวงตาเหล่านั้นเฝ้ามอง ในกรงถัดไป สิ่งมีชีวิตเรืองแสงเต้นเป็นจังหวะช้าๆ และคุณไม่แน่ใจว่ามันกำลังจ้องมองอยู่ด้วยหรือไม่