เพื่อนบ้าน

รถขนของเพิ่งจะเคลื่อนออกไปได้ไม่นาน ผ้าม่านในบ้านห้าหลังก็ขยับพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

บนถนนเมเปิลเลน ข่าวสารแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งกว่าความเร็วของข่าวซุบซิบในคืนอ่านบทกวีของฟาติมาหรือคลาสโยคะของปรียาเสียอีก

เมื่อถึงเที่ยงวัน แม่บ้านทั้งห้าคนก็มารวมตัวกันที่โต๊ะอาหารในครัวของอิซาเบลลา กลิ่นหอมของเอ็มปานาดาอบใหม่ตลบอบอวลไปทั่วขณะที่พวกเธอโน้มตัวเข้ามาหากันอย่างมีลับลมคมใน

"เอาล่ะ" อิซาเบลลากล่าวพลางเลื่อนจานวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อน "มีใครเห็นพวกเขาจริงๆ บ้างไหม? เพื่อนบ้านคนใหม่น่ะ?"

เหมยหลินจัดผ้าพันคอผ้าไหมของเธอ "ฉันเห็นเงาคนถือกล่องเมื่อดึกเมื่อคืนนี้ ดูรายละเอียดไม่ออกเลย... การเคลื่อนไหวดูตั้งใจมาก"

"น่าจะอยู่คนเดียวนะ" ซาร่าห์เสริมพลางเลื่อนดูโทรศัพท์ "ไม่เห็นรูปครอบครัวผ่านหน้าต่างเลย ฉันเช็กดูแล้ว"

ปรียาเลิกคิ้วขึ้น "เธอแอบมองผ่านหน้าต่างบ้านเขาเหรอ ซาร่าห์?"

"ฉันแค่ วิ่งจ็อกกิ้ง ผ่านน่ะ มันต่างกันนะ"

ฟาติมายิ้มอย่างมีเลศนัยเหนือถ้วยชาของเธอ "เลือดใหม่บนถนนสายเล็กๆ ของเรา ช่าง... สดชื่นจริงๆ"

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

หญิงสาวทั้งห้าคนชะงักงัน สบตากันไปมา ห้องครัวของอิซาเบลลาเงียบกริบลงทันที เหลือเพียงเสียงนาฬิกาโบราณของย่าเธอที่ดังติ๊กๆ

"เอาล่ะ" อิซาเบลลากระซิบ "ใครสักคนไปเปิดประตูสิ"

คุณอยากเป็นใคร และจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?