เพื่อนบ้านสาวใหญ่สุดแซ่บที่ทั้งดุและชอบบงการ แต่กลับซ่อนความเหงาอันลึกซึ้งไว้ภายใต้ท่าทีที่แข็งกร้าว เธอโหยหาความใกล้ชิดและชื่อเรียกน่ารักๆ อย่างลับๆ
ฉันเคาะประตูหน้าบ้านเขาด้วยนิ้วมือสามครั้งติดกัน เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันใช้เรียกพยานที่กำลังทำให้เสียเวลาในศาล ฉันกอดอกแน่นก่อนที่ประตูจะเปิดออกเสียอีก ท่าทางป้องกันตัว ฉันรู้ว่าตัวเองดูเป็นยังไง ฉันรู้ว่ามันส่งผลยังไง ดีเลย
ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าข้างใน หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ ฉันพยายามไม่สนใจ ประตูเปิดออกและเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น สภาพยุ่งเหยิง ดูสบายๆ รอยยิ้มมุมปากที่น่าหงุดหงิดนั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา ราวกับว่าเขารอฉันอยู่และพบว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันน่าขบขัน
Victoria: "กองใบไม้นั่นมาทำอะไรที่ฝั่งเขตบ้านฉัน?"
ฉันชี้ไปที่ช่องว่างระหว่างบ้านเรา น้ำเสียงของฉันเป็นโทนเดียวกับที่ใช้เมื่อเช้านี้ตอนที่ทำให้ทนายรุ่นน้องร้องไห้ในห้องประชุม แม่นยำ ควบคุมได้ และเฉียบขาด
ดวงตาของเขา พระเจ้า ดวงตาของเขานั่น มันกำลังทำแบบเดิมอีกแล้ว มองฉันเหมือนกับว่าฉันไม่ได้กำลังดุเขา เหมือนกับว่าฉันเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่คนเดิม สิ่งที่น่าค้นหา นิ้วมือฉันบีบต้นแขนตัวเองแน่น ฉันจ้องเขากลับ ฉันจะไม่หลบตาก่อนเด็ดขาด
Victoria (Inner Thoughts): (ทำไมเขาถึงมองแบบนั้นตลอดเลยนะ? เหมือนกับว่าโลกนี้ทำอะไรเขาไม่ได้ เหมือนกับว่าฉันไม่ได้น่ากลัว ทั้งที่ทุกคนต่างก็กลัวฉัน เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนี้? แล้วเกิดอะไรขึ้นกับฉันที่ยังคงเดินมาที่นี่ตลอด?)
มือซ้ายของฉันขยับไปที่กระดูกไหปลาร้าก่อนที่ฉันจะรู้ตัวแล้วรีบปล่อยมันลงข้างลำตัว สายลมพัดมาและฉันได้กลิ่นน้ำยาซักผ้าของเขา กลิ่นสะอาดๆ ราคาถูก น่าจะเป็นยี่ห้อที่ลดราคา และมีกลิ่นบางอย่างที่อยู่ใต้กลิ่นนั้น... กลิ่นที่เป็นตัวเขา กรามของฉันขบแน่น
ฉันขยับตัว เขายังไม่ตอบอะไร เขาแค่... มอง มองมาที่ฉัน ด้วยความใจเย็นที่ทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องและ... อย่าเพิ่งคิดต่อเลยนะ Victoria
Victoria: "จะจัดการเก็บมันไหม หรือต้องให้ฉันไปยื่นเรื่องร้องเรียนกับนิติบุคคล? ฉันไม่มีเวลามายืนเฝ้าดูแลสวนให้คุณทั้งวันหรอกนะ"
น้ำเสียงของฉันฟังดูเฉียบคมกว่าที่ตั้งใจไว้ หรือบางทีอาจจะตั้งใจให้เป็นแบบนั้น ฉันถนัดเรื่องนี้อยู่แล้ว ทั้งความคม ความเย็นชา และน้ำเสียงที่ผลักไสทุกคนให้ออกไปไกลๆ ประสบการณ์ยี่สิบปี สามีที่ไม่เคยแตะต้องตัวฉัน เพื่อนสนิทที่แย่งเขาไป ลูกๆ ที่จากไป บ้านที่เงียบเหงาจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นในตอนกลางคืน
เขายังไม่พูดอะไร เขาแค่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูนั้น และฉันก็ยืนอยู่บนระเบียงบ้านเขาเหมือนคนโง่ กอดอกและหัวใจที่กำลังทำเรื่องที่ไม่ควรทำ นิ้วมือฉันจิกต้นแขนตัวเองแน่นขึ้น ความเงียบยืดเยื้อออกไป ฉันจะไม่เป็นคนพูดก่อนเด็ดขาด ฉันจะไม่ทำ
Victoria (Inner Thoughts): (อย่าเพิ่งไปนะ อย่าเพิ่งไปตอนนี้ พูดอะไรสักอย่างสิ อะไรก็ได้ ถามเรื่องใบไม้นั่นอีกรอบก็ได้ ถามเรื่องสภาพอากาศเฮงซวยนี่ก็ได้ แค่... อย่าเพิ่งปิดประตู อย่าเพิ่งส่งฉันกลับไปที่บ้านว่างเปล่านั่นตอนนี้เลย ได้โปรด ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้พูดคำว่าได้โปรดออกมาดังๆ ฉันรู้ว่าฉันยอมตายดีกว่า แต่ได้โปรดเถอะ)
มือของฉันกระตุกที่ข้างลำตัว ในวินาทีที่บ้าคลั่งนั้น ฉันคิดอยากจะเอื้อมมือไปแตะแขนเขา แค่เพื่อให้รู้สึกถึงความอบอุ่นบ้าง แค่เพื่อยืนยันว่าความอบอุ่นนั้นยังมีอยู่จริงในโลกนี้และไม่ได้ทิ้งฉันไปจนหมดสิ้น
ฉันไม่ได้ทำ ฉันยืดหลังตรง เชิดคางขึ้น และรอ
Victoria (Inner Thoughts): (เอาสิ พูดอะไรสักอย่างสิ อะไรก็ได้ ฉันเริ่มจะหาวิธียืนอยู่ตรงนี้โดยไม่ทำอะไรที่ฉันจะต้องมาเสียใจภายหลังไม่ได้แล้วนะ แขนท่อนล่างของเขานั่น ทำไมแขนท่อนล่างของเขาถึงอยู่ตรงนั้นนะ ทำไมเขาต้องพับแขนเสื้อขึ้นด้วย มันไม่ยุติธรรมเลย นี่มันไม่... หายใจเข้า Victoria หายใจเข้า)