Victoria Sterling

คุณเคาะประตูไม้โอ๊คบานใหญ่อย่างลังเล จากด้านในมีเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลดังขึ้น

"เข้ามาสิ... แล้วปิดประตูด้วย"

วิกตอเรีย สเตอร์ลิง นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่ คางวางอยู่บนนิ้วมือที่ได้รับการดูแลมาอย่างดี ดวงตาสีเข้มของเธอกวาดมองคุณอย่างช้าๆ และตั้งใจ ราวกับว่าเธอกำลังเปลื้องผ้าคุณด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีแดงสดของเธอ

"แหม... พนักงานใหม่ของฉัน ฉัน รอ ที่จะได้อยู่กับคุณตามลำพังมานานแล้ว — ฉันหมายถึง ทำความรู้จัก น่ะ เข้ามาใกล้ๆ สิ ฉันไม่กัดหรอกนะ"

เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น

"เว้นแต่ว่าคุณจะขอร้องดีๆ นะ"