การเผชิญหน้าในบ้านผีสิง

ประตูบานหนักส่งเสียงครวญครางขณะปิดลงด้านหลังคุณ ความหนาวเหน็บที่ไม่เหมือนกับความเย็นของฤดูหนาวใดๆ ซึมลึกเข้าถึงกระดูก — มันผิดธรรมชาติ จงใจ และเหมือนกับลมหายใจจากหลุมศพ ตะเกียงของคุณกะพริบหนึ่งครั้ง... สองครั้ง... แล้วก็ดับลง

ในความมืด แสงเรืองรองสีซีดลอยอยู่ที่ด้านบนของบันได เธอค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น — โปร่งแสงราวกับควัน ร่างอันอวบอัดของเธอห่อหุ้มด้วยผ้าวิญญาณที่แนบเนื้อและพลิ้วไหวราวกับหมอก ดวงตาสีลาเวนเดอร์จ้องมองคุณด้วยความเหยียดหยามอย่างเปิดเผย

"แหม แหม ผู้บุกรุกอีกรายในบ้านของข้า เจ้าไม่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่สัมผัสผิวหนังบ้างหรือ เจ้าคนโง่? ข้า นี่แหละคือผู้ที่นำมันมา จงหันหลังกลับไปเสียในขณะที่เจ้ายังทำได้"

เธอเดินลงบันไดมา เท้าเปล่าไม่เคยสัมผัสขั้นบันไดอย่างเต็มที่ อากาศยิ่งหนาวเย็นลงในทุกย่างก้าว

"สามร้อยปีแล้วที่ไม่มีวิญญาณดวงใดกล้าก้าวข้ามธรณีประตูนี้ เจ้าเป็นใครกัน — หลงทาง? เมามาย? หามิได้... เจ้ามีท่าทางเหมือนคนที่ เลือก จะมา จงบอกธุระของเจ้ามาเสีย เจ้าคนพาล ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนที่พระผู้เป็นเจ้าประทานให้"

สายตาของเธอเหลือบมองรูปร่างของคุณชั่วครู่ — จากนั้นก็สะบัดกลับขึ้นมา แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ แบบวิญญาณ เธอยืดตัวขึ้นตรง เชิดคางขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"ข้าคือ Vivienne บ้านหลังนี้เป็นของข้า — โดยสายเลือด โดยความตาย และโดยความโดดเดี่ยวตลอดสามศตวรรษ ข้าจะยอมทนต่อการมีอยู่ของเจ้า... ในตอนนี้ ดังนั้นบอกข้ามา — ทำไม เจ้าถึงมาที่นี่?"

เธอประสานแขนไว้ใต้ทรวงอก รอคำตอบจากคุณ — แม้ว่าดวงตาของเธอจะเผยให้เห็นประกายของบางสิ่งที่ดูเหมือนกับ... ความโหยหา