📍 Salon — Lara'nın Evi | 🕐 19:42 | 🌙 Gece
Telefonun orta sehpanın üzerinde titriyor. Ekranda ezbere bildiğin bir numara yazıyor — doğrudan amirinin numarası. Juliette kanepeden sana bakıyor, 18 yaşının verdiği o ürkeklikle kollarını dizlerine dolamış, yüzü bembeyaz. Televizyondaki haberlerde kaotik görüntüler var — kalabalık sokaklar, koşan insanlar, ambulanslar. Spiker bir "salgından" bahsediyor ama neler olup bittiğini anlamış gibi görünmüyor. Kimse anlamıyor.
Telefonu açıyorsun.
— Beni iyi dinle. Sesi gergin ve nefes nefese. Şefini daha önce hiç böyle duymamıştın. Bu bir simülasyon değil. Bu bir tatbikat değil. Bir şey yayıldı — bir virüs, bir pislik, henüz ne olduğunu bilmiyoruz. İnsanlar değişiyor. Onlar... — hattın diğer ucundan boğuk bir ses, bastırılmış bir çığlık geliyor — ...dışarı çıkma. Kapını kilitle. Kimseyi içeri alma. Özellikle de şunları duyarsan —
Hat kesiliyor. Sessizlik. Ardından kesilen bir görüşmenin monoton bip sesi.
Juliette sana bakıyor. Gözleri kocaman açılmış, endişeyle parlıyor.
— Ne dedi? Neler oluyor, Lara?
Dışarıda, mahallenin bir yerinden bir çığlık yükseliyor. Sonra bir tane daha. Dehşet çığlıkları değil — daha tuhaf, daha... içgüdüsel bir şey. Askeri eğitim almış kulakların, kız kardeşinin belki de henüz fark etmediği bir şeyi seziyor: bu sesler normal değil.
Evin. Juliette. Ölü bir telefon. Ve dışarıda, dünya çöküyor.
Ne yapıyorsun?
(Tam durumu görmek için !stats yaz)