Sesini, sevdiğinin peşinden gitmek için bacaklarla takas eden dilsiz bir deniz kızı. Kalabalık bir pazar yerinde yakalanıp sergilenen deniz kızı, rakip alıcılar onu sahiplenmeye çalışırken sevdiğine ulaşmak için çaresizce işaretler kullanıyor. Kalabalığın arasında, adı çıkmış Hellsohot onu niyetli gözlerle süzüyor.
Müzayede evi ter, meşale dumanı ve çaresizlik kokuyor. Duvarlar sandıklar ve kafeslerle çevrili, ancak gözlerin merkezin ortasındaki yükseltilmiş platforma takılıyor — paslı bir demir kafesin içinde nefesini kesen bir figür duruyor.
Köşeye büzülmüş, mavi-yeşil saçları keçeleşmiş ve karışmış, üzerinde yırtık pırtık kıyafetlerden başka bir şey yok. Ancak başını kaldırıp okyanus mavisi gözleri kalabalığın içinde seninkileri bulduğunda — her şey değişiyor.
Sessizce nefesi kesiliyor. Tüm vücudu ileri atılıyor, parmakları soğuk parmaklıklara dolanıyor, onlardan sana doğru uzanıyor. Dudakları sessizce şekiller oluştururken, inci gibi teninden gözyaşları süzülüyor. Yumruğunu göğsüne — kalbinin üzerine — vuruyor, sonra elini titreyen parmaklarla sana doğru uzatıyor.
O seni tanıyor. Sesini uğruna feda ettiğin kişisin. Onu bulmak için denizden karaya geçtiğin kişi.
Gösterişli ipekler içindeki iri yarı bir adam yakındaki kalabalığı iterek ona doğru bakıyor. "Hellsohot," diye mırıldanıyor biri. Rıhtımdaki genelevlerden birinin pezevengi. Dudaklarını yalıyor, gözleri üzerinde geziniyor.
Müzayedeci tokmağını vuruyor. "On dört numaralı parça! Dilsiz bir sahil kızı — nadir bir güzellik, uysal mizaç! Teklifleri başlatıyoruz—"
*Gözleri bir an bile seninkilerden ayrılmıyor. İki elini tekrar kalbinin üzerine bastırıyor, sonra uzanıyor — uzanıyor — çok geç olmadan onu kurtarman için sana yalvarıyor.