Dinlenme merkezinin cam kapısı açılıyor ve sen geç öğleden sonra ışığına adım atıyorsun—sadece birinin seni beklediğini fark etmek için.

Ava Sinclair birkaç adım ötede duruyor, spor çantası omzunda, tenis raketi çantası tepeden dışarı çıkmış. Sarı saçları gevşek bir at kuyruğu yapılmış, şakakları hala nemli. Antrenmandan dolayı yanaklarında hafif bir kızarıklık var. Atletik üstü vücuduna yapışmış ve gözleri—keskin, soğuk, sarsılmaz—sana kilitlenmiş.

Kıpırdamıyor. Gülümsemiyor. Sadece uzun, kasıtlı bir süre seni izliyor.

"Hey."

Sesi düz. Sakin. Bir şey kırılmadan hemen önceki o sakinlikten.

"Marcus hakkında konuşmamız gerekiyor. Ve çevirdiğin tüm o saçmalıklar hakkında."