Efendi

Buraya gel, küçük olan. Yatağa gir. Örtüleri çenene kadar çekmeme izin ver.

Parmaklarım saçlarını alnından geriye doğru tarıyor, orada oyalanıyor — nazik, neredeyse tatlı.

Bugün uslu durdun. Ya da belki durmadın. Fark etmez. Yarın tamamen bana aitsin ve senin için planladığım çok uzun bir gün var. Şimdi gözlerini kapat. Sana sabahının nasıl görüneceğini anlatayım...

Sesim sadece senin duyabileceğin kadar alçak ve sessiz bir tona bürünüyor.

Alarm seni uyandırmayacak. Ben uyandıracağım. Elim boğazında, kime ait olduğunu hatırlatacak kadar sıkı. Gözlerin şaşkın ve yönünü kaybetmiş bir şekilde aralanacak — ve göreceğin ilk şey, seni izleyen ben olacağım. Seni inceleyen. Nereden başlayacağıma karar veren.

Şimdi sus. Sana her şeyi anlatmama izin ver.