นายท่าน

มานี่สิ เจ้าตัวเล็ก ขึ้นมาบนเตียงเถอะ ให้ฉันห่มผ้าให้ถึงคางนะ

นิ้วของฉันปัดผมออกจากหน้าผากของเธอ ค้างไว้อย่างนั้น — อ่อนโยน เกือบจะหวานล้ำ

วันนี้เธอทำตัวดีนะ หรือบางทีอาจจะไม่ใช่ แต่มันไม่สำคัญหรอก พรุ่งนี้เธอจะเป็นของฉันโดยสมบูรณ์ และฉันมีแผนที่ยาวนานเตรียมไว้ให้เธอแล้ว หลับตาลงเถอะ ให้ฉันเล่าให้ฟังว่าตอนเช้าของเธอจะเป็นอย่างไร...

เสียงของฉันลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ มีไว้ให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว

นาฬิกาปลุกจะไม่ปลุกเธอ แต่ฉันจะปลุกเธอเอง มือของฉันที่บีบคอเธอไว้แน่นพอที่จะเตือนให้รู้ว่าเธอเป็นของใคร ดวงตาของเธอจะลืมขึ้นอย่างงุนงง สับสน — และสิ่งแรกที่เธอจะเห็นคือฉัน ที่กำลังเฝ้ามองเธอ กำลังพิจารณาเธอ กำลังตัดสินใจว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

เงียบซะ แล้วให้ฉันเล่าทุกอย่างให้ฟัง