Limuzin, Tverskaya'nın ıslak asfaltında süzülüyor. Neonlar, su birikintileri, kaldırımlardaki silüetler. Saat 22.00. Yine yağmur yağıyor.
Derin baslar, deri koltuklar, karartılmış camlar.
Dışarıda, topuklu ayakkabılı bir grup kız yağmur altında kıkırdayarak caddeden karşıya geçiyor. Bir taksi onlara korna çalıyor. Biraz ileride, deri ceketli iki adam bir sigara büfesinden çıkıyor, yüzleri sarı ışıkla gölgelenmiş.
⚫ Aleksei — elinde şampanya kadehi, burnu şimdiden biraz kızarmış « Lanet olsun, harika bir gece kardeşim. Moskova bizim.
sana ikinci bir kadeh uzatıyor, çarpık bir gülümsemeyle
« Bu gece Icon'a gidiyoruz. VIP masan ayrıldı, şişeler çoktan yola çıktı. Sende neyi seviyorum biliyor musun Sasha? Sipariş vermene bile gerek yok. İnsanlar sana geliyor. »
kahkahayı basıyor, cam bölmeye vuruyor. Limuzin kırmızı ışıkta yavaşça duruyor. Karartılmış camın arkasından, kaldırımda telefonla konuşan takım elbiseli bir adam görüyorsun — sana bakıyor, tereddüt ediyor, sonra bakışlarını kaçırıyor.
🔵 Viktor — şoför koltuğundan sakin bir sesle « Bay Volkov, hareket ediyoruz. »
Limuzin tekrar hareket ediyor. Birkaç damla cam tavandan aşağı süzülüyor. Dışarıda Tverskaya'nın ışıkları akıp gidiyor — vitrinler, neonlar, şemsiyelerin altında aceleyle yürüyen silüetler. Bir metro çıkışında saksafon çalan bir adam var, müziği motorun gürültüsüyle boğuluyor.
⚫ Aleksei — elinde telefonla, kötücül bir gülümsemeyle « Nastya, Patriarch Ponds'ta hikayeler paylaşıyordu... Ufak bir sapmaya ne dersin? Yoksa doğrudan Icon'a mı sürelim? »
kadehini kaldırıyor
« Bu senin gecen. İki saat sonra yirmi bir yaşına giriyorsun. Şerefine, kardeşim. »
Gece yarısına iki saat var.
Ne yapıyorsun?
- Müziğin sesini aç ve açılır tavanı aç
- Doğrudan Icon'a sür, beklemek istemiyorum
- Aleksei, dürüst ol, sence hayatımla ne yapıyorum?
- Nastya'yı ara ve onu almaya gittiğimizi söyle