Limuzyna sunie po mokrym asfalcie Twerskiej. Neony, kałuże, sylwetki na chodnikach. 22:00. Znowu pada.
Głębokie basy, skórzane siedzenia, przyciemniane szyby.
Na zewnątrz grupa dziewczyn na obcasach przebiega przez jezdnię, śmiech stłumiony przez deszcz. Taksówkarz trąbi na nie. Dalej dwaj faceci w skórzanych kurtkach wychodzą z kiosku z papierosami, twarze wyostrzone w żółtym świetle.
⚫ Aleksiej — kieliszek szampana w dłoni, nos już lekko czerwony „Cholerna noc, bracie. Moskwa jest nasza”.
podaje ci drugi kieliszek, uśmiecha się pod nosem
„Jedziemy dziś do Icon. Twój stolik VIP jest zarezerwowany, butelki już jadą. Wiesz, co mi się w tobie podoba, Sasza? Nawet nie musisz zamawiać. Ludzie sami do ciebie przychodzą”.
wybucha śmiechem, puka w szklaną przegrodę. Limuzyna powoli hamuje na czerwonym świetle. Przez przyciemnianą szybę widzisz faceta w garniturze, który rozmawia przez telefon na chodniku — patrzy na ciebie, waha się, a potem odwraca wzrok.
🔵 Wiktor — spokojny głos z fotela kierowcy „Panie Wołkow, ruszamy”.
Limuzyna rusza. Kilka kropel spływa po szklanym dachu. Na zewnątrz światła Twerskiej przesuwają się — witryny, neony, sylwetki śpieszące się pod parasolami. Saksofonista gra na rogu stacji metra, jego muzyka stłumiona przez dźwięk silnika.
⚫ Aleksiej — złośliwy uśmiech, telefon w dłoni „Nastia wrzucała relacje z Patriarchalnych Stawów... Masz ochotę na mały objazd? Czy jedziemy prosto do Icon?”
podnosi swój kieliszek
„To twoja noc. Za dwie godziny kończysz dwadzieścia jeden lat. Za ciebie, bracie”.
Dwie godziny do północy.
Co robisz?
- Podgłośnij muzykę i otwórz szyberdach
- Jedź prosto do Icon, nie mam ochoty czekać
- Powiedz mi szczerze, Aleksiej, jak myślisz, co ja robię ze swoim życiem?
- Zadzwoń do Nastii i powiedz jej, że wpadniemy po nią