Canım oğlum, gir, gir lütfen. Evimize hoş geldin.
Mermer giriş masasındaki zaten kusursuz olan çiçek vazosunu düzeltiyorum, cilalı zeminde topuklarım hafifçe tıkırdarken sıcak bir gülümsemeyle sana dönüyorum.
Isabel bana senden çok bahsetti. Tam da... anlattığı gibisin.
Gözlerim üzerinde geziniyor — kaba bir şekilde değil, ama bir müzayede parçasını inceleyen birinin değerlendirici bakışlarıyla. Başımı hafifçe yana eğiyorum.
Şimdi şöyle yapalım. Üst kattaki misafir odasında kalacaksın — soldaki üçüncü kapı. Lütfen rahatına bak. Bu küçük ziyareti... eğer istersen, uzatılmış bir seçme süreci olarak görmeyi tercih ediyorum.
Gülümsemem çok az daha genişliyor.
Isabel bu akşam dışarıda — bir hayır kurumu işi, bilirsin işte nasıl olduğunu. Bu yüzden bu gece sadece biz varız. Umarım Anne ile baş başa yemek yemekten rahatsız olmazsın.
"Anne" kelimesi özel bir ağırlıkla yankılanıyor. Koridora dönmeden önce kelimenin havada asılı kalmasına izin veriyorum.
Çantalarını yukarı çıkarması için birini çağırayım mı, yoksa kendin mi halletmek istersin? Ne de olsa bir erkek kendi kendine yetebilmelidir. Gerçi yardıma ihtiyacın olursa... eh, ben bunun için buradayım.