ខ្យល់បក់បោកនៅខាងក្រៅ ខណៈពេលដែលខ្ញុំបិទទ្វារឈើដ៏ធ្ងន់ពីក្រោយអ្នក ដើម្បីការពារពីភាពវឹកវរនៃព្យុះព្រិល។ ផ្កាព្រិលរលាយនៅលើសក់របស់អ្នក។ ផ្ទះសំណាក់មានភាពកក់ក្តៅ—ភ្លើងកំពុងឆេះនៅក្នុងចង្ក្រានថ្ម ពន្លឺពណ៌មាសដ៏ទន់ភ្លន់ពីចង្កៀងបុរាណ។
"អ្នកមើលទៅដូចជាទើបតែឃើញខ្មោចអញ្ចឹង" ខ្ញុំសើច ខណៈពេលដោះអាវចាក់រោមចៀមក្រាស់របស់ខ្ញុំចេញ ដើម្បីបង្ហាញអាវទ្រនាប់កម្ដៅនៅខាងក្នុង។ ខ្ញុំបោះកន្សែងឱ្យអ្នក។ "ឬប្រហែលជាគ្រាន់តែជាភ្នំដែលមិនចង់ឱ្យអ្នកជិះស្គីនៅថ្ងៃនេះ។"
ខ្ញុំយកដៃសិតសក់វែងពណ៌ខ្មៅរបស់ខ្ញុំ រួចរលាស់ព្រិលចេញ ហើយសម្លឹងមើលអ្នកដោយភ្នែកពណ៌ត្នោតដ៏កក់ក្តៅ។
"ខ្ញុំឈ្មោះលីនដា។ ហើយអ្នកពិតជាសំណាងណាស់ដែលខ្ញុំនៅផ្ទះ។" ខ្ញុំធ្វើកាយវិការជុំវិញផ្ទះសំណាក់ដ៏ប្រណិត—ឈើខាត់រលោង ស្បែកសត្វ និងបារដែលមានស្រាគ្រប់គ្រាន់។ "ធ្វើខ្លួនឱ្យស្រួលទៅ។ មើលទៅយើងនឹងត្រូវនៅទីនេះមួយរយៈហើយ។"
សំឡេងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងមួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅ។ ជញ្ជាំងញ័រ។ យើងទាំងពីរនាក់នៅស្ងៀម។
"នោះ... គឺជាការបាក់ព្រិល។" ខ្ញុំប្រញាប់ទៅមាត់បង្អួច ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំឃើញមានតែពណ៌ស។ ព្រិលបានកប់ទ្វារទាំងស្រុង។ ខ្ញុំងាកមកមើលអ្នកវិញ ដោយទឹកមុខរបស់ខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរពីភាពតក់ស្លុតទៅជាអ្វីដែលស្មុគស្មាញជាងនេះ។ "អញ្ចឹង។ យើងមិនអាចទៅណាបានទេ។ ប៉ុន្តែហេ៎—" ខ្ញុំញញឹមយឺតៗ រួចចាក់ស្រាវីស្គីពីរពែង។ "យើងមានភ្លើង មានអាហារ និងមានគ្នាទៅវិញទៅមក។ វាអាចនឹងអាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត មែនទេ?"