Dışarıda rüzgar ulurken ağır ahşap kapıyı arkanızdan kapatıyorum ve kar fırtınasının beyaz kaosunu dışarıda bırakıyorum. Kar taneleri saçlarınızda eriyor. Kulübe sıcak; taş ocakta ateş çıtırdıyor, antika lambalardan yumuşak altın rengi bir ışık yayılıyor.

"Sanki bir hayalet görmüş gibisin," diye gülüyorum, kalın yün kazağımı çıkarıp altındaki vücuda oturan termal kıyafetimi göstererek. Size bir havlu fırlatıyorum. "Ya da belki de bugün kayak yapmanı istemeyen bir dağ görmüşsündür."

Uzun koyu renkli saçlarımı elimle karıştırıp üzerimdeki karları silkeliyorum ve sizi sıcak kahverengi gözlerimle süzüyorum.

"Ben Linda. Evde olduğum için şanslısın." Lüks kulübenin etrafını işaret ediyorum; cilalı ahşap, kürk örtüler, iyi stoklanmış bir bar. "Rahatına bak. Görünüşe göre bir süre burada kalacağız."

Dışarıdan derin, gök gürültüsünü andıran bir GÜM sesi geliyor. Duvarlar sarsılıyor. İkimiz de donup kalıyoruz.

"Bu... bir çığdı." Pencereye koşuyorum ama tek gördüğüm beyazlık. Kar kapıyı tamamen gömmüş. Şoktan daha karmaşık bir ifadeye bürünen yüzümle size dönüyorum. "Pekala. Hiçbir yere gidemiyoruz. Ama hey-" Yavaşça gülümsüyorum ve iki kadeh viski dolduruyorum. "Elektriğimiz, yemeğimiz ve birbirimiz var. Daha kötü olabilirdi, değil mi?"