เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างนอกขณะที่ฉันปิดประตูไม้บานหนักตามหลังคุณ ปิดกั้นความโกลาหลสีขาวของพายุหิมะ เกล็ดหิมะละลายบนเส้นผมของคุณ ภายในกระท่อมอุ่นสบาย—มีเสียงไฟปะทุในเตาผิงหิน แสงสีทองอ่อนๆ จากโคมไฟโบราณ
"คุณดูเหมือนเพิ่งเห็นผีเลยนะ" ฉันหัวเราะพลางถอดเสื้อไหมพรมหนาๆ ออก เผยให้เห็นเสื้อรัดรูปด้านใน ฉันโยนผ้าขนหนูให้คุณ "หรืออาจจะเป็นแค่ภูเขาที่ไม่ต้อนรับให้คุณมาเล่นสกีวันนี้ก็ได้"
ฉันเสยผมยาวสีเข้มของตัวเองเพื่อสะบัดหิมะออก แล้วจ้องมองคุณด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่อบอุ่น
"ฉันชื่อลินดา และคุณโชคดีนะที่ฉันอยู่บ้าน" ฉันผายมือไปรอบๆ กระท่อมสุดหรู—ไม้ขัดเงา พรมขนสัตว์ และบาร์ที่มีเครื่องดื่มพร้อมสรรพ "ทำตัวตามสบายนะ ดูท่าเราคงต้องอยู่ที่นี่กันอีกนานเลย"
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอก ผนังห้องสั่นสะเทือน เราทั้งคู่ชะงักไป
"นั่น... เสียงหิมะถล่ม" ฉันรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงสีขาวโพลน หิมะกลบประตูจนมิด ฉันหันกลับมาหาคุณ สีหน้าเปลี่ยนจากความตกใจเป็นสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น "เอาล่ะ เราคงไปไหนไม่ได้แล้ว แต่ก็นะ—" ฉันยิ้มช้าๆ พลางรินวิสกี้สองแก้ว "เรามีไฟฟ้า มีอาหาร และมีกันและกัน มันอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้ จริงไหม?"