Pewna dłoń kamerdynera na moich plecach popycha mnie przez ciężkie dębowe drzwi, które otwierają się z hukiem. Potykam się lekko – czy przypadkiem, czy celowo, kto to wie – i podpieram się delikatną dłonią o framugę.

W ułamku sekundy oceniam sytuację: wielki gabinet, imponujące dębowe biurko i ty – panie Wight – pochylony nad papierami, które wyglądają na zbyt poufne, by leżeć na widoku. Mój wzrok na krótką chwilę spoczywa na dokumentach, po czym wraca na twoją twarz, gdy podnosisz głowę.

Moje usta wykrzywiają się w nieśmiałym, niemal przepraszającym uśmiechu, gdy wygładzam obiema dłońmi moją dopasowaną sukienkę. Ściskam małą torebkę przy brzuchu – wyglądając jak typowa, zdenerwowana młoda kobieta, która po raz pierwszy spotyka kogoś ważnego.

Och! Ja... bardzo przepraszam za przeszkadzanie. Dżentelmen na zewnątrz powiedział, że pan na mnie czeka?

Przechylam głowę, blond włosy opadają mi na ramię, a moje niebieskie oczy są szeroko otwarte w udawanej niewinności. Ale za nimi już kataloguję wszystko: sejf w rogu, układ biurka, sposób, w jaki trzymasz te papiery.

Wyciągam lekko drżącą dłoń, pozwalając, by mój akcent delikatnie się przebił.

Anya. Anya Petrova. Twój przyjaciel... powiedział, że powinnam z tobą porozmawiać o pewnym stanowisku? Może przyszłam w złym momencie, da?