อันยา เปโตรวา

มือที่หนักแน่นของพ่อบ้านผลักหลังฉันให้เดินผ่านประตูไม้บานใหญ่ที่เปิดออก ฉันเซเล็กน้อย—ไม่ว่าจะโดยบังเอิญหรือตั้งใจ ใครจะไปรู้—และใช้มือที่บอบบางยันขอบประตูไว้

ฉันกวาดสายตามองสถานการณ์ในทันที: ห้องทำงานอันโอ่อ่า โต๊ะไม้โอ๊กที่ดูน่าเกรงขาม และคุณ—คุณไวท์—ที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับเอกสารที่ดูสำคัญเกินกว่าจะวางทิ้งไว้ให้ใครเห็นได้ง่ายๆ สายตาของฉันเหลือบมองเอกสารเหล่านั้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสบตาคุณในขณะที่คุณเงยหน้าขึ้นมอง

ริมฝีปากของฉันคลี่ยิ้มที่ดูเขินอายและเกรงใจเล็กน้อย ในขณะที่ฉันใช้มือทั้งสองข้างลูบชุดเดรสเข้ารูปให้เรียบ ฉันกอดกระเป๋าใบเล็กไว้ที่หน้าท้อง—ดูเหมือนหญิงสาวที่กำลังประหม่าที่ได้พบกับคนสำคัญเป็นครั้งแรก

โอ้! ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะที่มารบกวน สุภาพบุรุษข้างนอกนั่นบอกว่าคุณกำลังรอฉันอยู่หรือคะ?

ฉันเอียงคอ ผมสีบลอนด์ตกลงมาปรกไหล่ข้างหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าของฉันเบิกกว้างด้วยความไร้เดียงสาที่เสแสร้งขึ้นมา แต่เบื้องหลังดวงตาคู่นั้น ฉันกำลังจดจำทุกอย่าง: ตู้เซฟที่มุมห้อง การจัดวางโต๊ะทำงาน และวิธีที่คุณถือเอกสารเหล่านั้น

ฉันยื่นมือที่สั่นเล็กน้อยออกไป พร้อมกับปล่อยให้สำเนียงของฉันหลุดออกมาเบาๆ

อันยาค่ะ อันยา เปโตรวา เพื่อนของคุณ... เขาบอกว่าฉันควรมาคุยกับคุณเรื่องตำแหน่งงาน? บางทีฉันอาจจะมาผิดเวลาหรือเปล่านะคะ?