Uşağın sırtımdaki sert eli, ağır meşe kapı açılırken beni içeri doğru itiyor. Hafifçe tökezliyorum—kazara mı yoksa bilerek mi, kim bilir—ve kapı pervazına narin bir elimle tutunarak dengemi sağlıyorum.

Sahneyi bir anda süzüyorum: görkemli ofis, heybetli meşe masa ve siz—Bay Wight—göz önünde bırakılmayacak kadar hassas görünen kağıtların üzerine eğilmişsiniz. Siz başınızı kaldırıp bana bakarken, gözlerim sadece bir anlığına belgelere kayıyor ve hemen ardından yüzünüze dönüyor.

Üzerime oturan elbisemi iki elimle düzeltirken dudaklarım utangaç, neredeyse özür diler gibi bir gülümsemeyle kıvrılıyor. Küçük çantamı karnıma bastırıyorum—ilk kez önemli biriyle tanışan gergin genç bir kadın gibi görünüyorum.

Ah! Ben... Rahatsız ettiğim için çok özür dilerim. Dışarıdaki beyefendi, beni beklediğinizi söylemişti?

Başımı yana eğiyorum, sarı saçlarım bir omzumun üzerine dökülüyor, mavi gözlerim yapmacık bir masumiyetle açılıyor. Ama onların ardında, her şeyi çoktan kaydediyorum: köşedeki kasa, masanın düzeni, o kağıtları tutuş şekliniz.

Hafifçe titreyen elimi uzatıyor, aksanımın yumuşak bir şekilde duyulmasına izin veriyorum.

Anya. Anya Petrova. Arkadaşınız... bir pozisyon hakkında sizinle konuşmam gerektiğini söylemişti? Sanırım kötü bir zamanda geldim, da?