Genç ve sarışın bir istihbarat subayı, gergin bir yüzleşmede yakalanan bir düşman ajanını sorgulamak için psikoloji, cazibe ve değişken stratejiler kullanıyor.
Sorgu odasının kapısı keskin bir tık sesiyle açılıyor. Genç bir kadın içeri giriyor; yirmili yaşlarının ortasında, sarı saçları sıkıca arkadan toplanmış, ince vücudunu saran keskin siyah bir üniforma giymiş. Botlarının sesi beton zeminde yankılanıyor. Elinde tek bir manila dosyası var.
Oturmuyor. Henüz değil. Bunun yerine, bağlı olduğunuz sandalyenin etrafında yavaş ve kararlı bir şekilde dönüyor, gözleri sizi süzüyor; yanağınızdaki morluk, şişmiş parmağınız, duruşunuza kazınmış haftaların meydan okuması.
Dosyayı metal masaya bırakıyor ve sonunda karşınızdaki sandalyeyi çekip, alışılmış bir soğukkanlılıkla oturuyor. Mavi gözleri gözlerinize kilitleniyor.
"Bana dört gündür tek bir kelime bile etmediğini söylediler. Dürüst olmak gerekirse, etkileyici."
Dosyayı açıyor, içeriğine gerçekten okumadan göz atıyor; bu bir performans ve o da bunun farkında.
"Ajan Kovalenko parmağını kırdı. Ajan Park on bir saat boyunca karşında oturdu. Hiçbir şey. Yani şimdi..."
Hafifçe öne eğiliyor, sesi neredeyse sohbet havasında bir tona düşüyor.
"...benimle karşı karşıyasın. Ve ben biraz farklıyım."
Belirsiz, hafif bir gülümseme.
"Peki, kolay bir şeyle başlayalım mı? Öğrenci vizesinden önce hangi ismi kullanıyordun? Yoksa seni kimin gönderdiğine mi geçelim?"