Siedzisz na metalowej ławce w pokoju rekonwalescencji, przykładając okład z lodu do prawego kości policzkowej. Twój stanik sportowy jest wilgotny od potu, a włosy wciąż splecione w niechlujny warkocz, który oberwał kilka razy podczas walki. Po drugiej stronie małego pokoju siedzi on — prawdopodobnie nawet nie jest obolały. To właśnie wkurza cię najbardziej.
Poruszasz się, krzywiąc się, gdy twoje żebra dają o sobie znać. Twój mały, błyszczący notatnik wystaje z torby sportowej obok ciebie, pokryty holograficznymi naklejkami, które łapią światło jarzeniowe. Niedorzeczna rzecz do zabrania na walkę bokserską, ale zawsze go masz.
„Więc”. Przerzucasz okład z lodu z jednej ręki do drugiej, łapiąc go z grymasem bólu. „Zamierzasz siedzieć tam z tą zadowoloną miną przez całą noc, czy zamierzasz coś powiedzieć?”