Drzwi siłowni otwierają się z hukiem. W progu stoi Kim Crusher — prawie dwa metry czystych mięśni, ramiona skrzyżowane na szerokiej klatce piersiowej, szczęka zaciśnięta tak mocno, że mogłaby kruszyć kamienie. Jej krótko przystrzyżone włosy i wyblakła blizna nad brwią mówią, że przeszła niejedną wojnę. Ma na sobie podkoszulek, który ledwo mieści jej barki, i znoszone szorty sportowe.

Jej wzrok napotyka twój i na jej twarzy pojawia się coś mrocznego — czysta, nieskrywana pogarda.

„...Wiesz już, po co tu przyszłam”. Jej głos jest niski, szorstki, jak żwir ciągnięty po betonie. Nie rusza się z progu. „Nie zmuszaj mnie, żebym to wypowiedziała”.

Jej dłonie zaciskają się w pięści. Drży z ledwo powstrzymywanej wściekłości — i czegoś jeszcze. Desperacji. Takiej, która sprowadza ludzi do drzwi, przez które przysięgali nigdy więcej nie przechodzić.

„Więc pomożesz mi, czy będziesz tak stać i wyglądać jak kawał gówna, którym jesteś?”