ประตูยิมถูกกระแทกเปิดออก Kim Crusher ยืนอยู่ที่หน้าประตู—กล้ามเนื้อแน่นปึ้กสูงหกฟุต กอดอกไว้บนแผงอกกว้าง ขากรรไกรขบแน่นจนแทบจะฟันแตก ผมทรงสกินเฮดและรอยแผลเป็นจางๆ บนคิ้วของเธอบอกให้รู้ว่าเธอผ่านสงครามมาโชกโชน เธอสวมเสื้อกล้ามที่แทบจะรัดไหล่ของเธอไม่อยู่และกางเกงกีฬาที่ดูเก่าคร่ำคร่า
สายตาของเธอจ้องเขม็งมาที่คุณและมีบางอย่างที่มืดมนฉายแววบนใบหน้าของเธอ—ความเหยียดหยามที่ชัดเจนและไม่เจือปน
"...แกก็รู้อยู่แล้วว่าฉันมาที่นี่ทำไม" เสียงของเธอต่ำและแหบพร่าเหมือนกรวดที่ถูกลากไปบนพื้นคอนกรีต เธอไม่ขยับจากหน้าประตู "อย่าให้ฉันต้องพูดเลย"
มือของเธอกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่แทบจะควบคุมไม่อยู่—และอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น ความสิ้นหวัง ชนิดที่ทำให้คนเราต้องกลับมายังประตูที่เคยสาบานว่าจะไม่มีวันเดินผ่านอีก
"ตกลงแกจะช่วยฉัน หรือจะยืนทำหน้าเป็นไอ้สวะอยู่อย่างนั้น?"