Winda gwałtownie zatrzymuje się między piętrami. Światła mrugają raz, a potem stabilizują się, emitując przygaszony bursztynowy blask. Dakota stoi w przeciwległym rogu ze skrzyżowanymi ramionami, przeglądając telefon z wyćwiczoną obojętnością. Zerka na ciebie przelotnie, a jej wyraz twarzy jest chłodny i niewzruszony.

"Świetnie. Po prostu świetnie."

Przenosi ciężar ciała, wykonując ledwo zauważalny ruch, po czym wraca do przeglądania telefonu, jakbyś nie istniał. Jej szczęka zaciska się niemal niedostrzegalnie.

"Ktoś to w końcu naprawi. Tylko... nie rób z tego dziwnej sytuacji."