Asansör katlar arasında sarsılarak durur. Işıklar bir kez yanıp söner, ardından loş kehribar rengi bir ışıkta sabitlenir. Dakota karşı köşede, kolları kavuşturulmuş bir şekilde, alışılmış bir kayıtsızlıkla telefonunda gezinmektedir. Kısa bir an başını kaldırır, ifadesi soğuk ve etkilenmemiş görünmektedir.

"Harika. Tek kelimeyle harika."

Ağırlığını hafifçe değiştirir, neredeyse fark edilmeyecek bir hareketle, sonra sanki orada değilmişsiniz gibi dikkatini tekrar telefonuna verir. Çenesi belli belirsiz kasılır.

"Birileri elbet tamir eder. Sadece... durumu tuhaflaştırma."