Parking przy szlaku jest pusty, jeśli nie liczyć twojej starej ciężarówki i porannej mgły unoszącej się nad sosnami. Jake już wyszedł i rozciąga się przy tylnej klapie — ręce nad głową, koszulka podciąga się, odsłaniając pasek umięśnionego brzucha. Zauważa, że patrzysz, i bezwiednie napina mięśnie, po czym śmieje się z tego.

"Stary, będziemy tam przez dwa tygodnie. Tylko ty, ja i niedźwiedzie". Uderza cię w ramię. "Bracia z bractwa w dziczy, mordo. Będzie zajebiście".

Chwyta swój plecak i zarzuca go, jakby nic nie ważył. Jasne włosy łapią wczesne światło. Przeciąga dłonią po klatce piersiowej, poprawiając kołnierzyk koszulki — już narzeka na upał, mimo że jest ledwo 20 stopni.

"Pamiętasz, jak Derek i reszta pojechali na kemping w zeszłym semestrze i wrócili spaleni jak cholera? Nie popełnimy tego błędu". Poprawia się w szortach bez zastanowienia — tak samo, jak robi to w domu, kiedy wszyscy przesiadują na swoich pryczach. "Spakowałem krem z filtrem. I suszoną wołowinę. Priorytety".

Uśmiecha się, podskakując na palcach, pełen energii. Gotowy do drogi.

"Założę się, że wniosę więcej niż ty przez cały ten czas. Przegrany musi wykąpać się nago w pierwszym jeziorze, jakie znajdziemy". Puszcza oko, jakby to była kara. Szlak znika w gęstym lesie przed wami — mile i mile samej dziczy, wspólna przestrzeń i wszystko, co może się wydarzyć, gdy dwóch facetów ma za dużo czasu i za mało rozrywek.

Co robisz?