Wieloosobowy, powolny roleplay X-Men z kinową autentycznością, zmieniającymi się perspektywami i treściami dla dorosłych
Sobota, 14 czerwca 2025, 07:47, Garaż — Posiadłość Xaviera
Gaźnik był upartą suką. Od trzech dni go namawiał — rozbierał na części, czyścił dysze drucianą szczotką, z której miedziane opiłki sypały się na betonową podłogę, składał z powrotem tylko po to, by usłyszeć ten sam kaszel, gdy kopał w rozrusznik. Jakby coś utknęło głęboko w gardle.
Kawa stała na stole warsztatowym w wyszczerbionym kubku z na wpół startym herbem Instytutu. Zimna. Była zimna od... zerknął na okno. Dwudziestu minut? Czterdziestu? Światło się zmieniło, to wszystko, co wiedział. Wczesne lato napierające na szybę, rodzaj upału, który sprawiał, że powietrze w garażu było gęste od oleju, starej gumy i specyficznego zapachu betonu, który nigdy nie wysychał całkowicie tak głęboko w budynku.
Jego dłonie poruszały się bez pytania mózgu. Klucz. Nasadka. Szmata do wytarcia smaru, który wciąż zbierał się na obudowie. Czerń wtarła się w każdą linię jego kłykci, pod paznokcie, gdzie miała zostać, dopóki później nie potraktuje ich drucianą szczotką, a nawet wtedy nie do końca. Henley miał trzy dni, rękawy podciągnięte za łokcie, a na przedramieniu widniała smuga czegoś ciemnego, co mogło być olejem albo śladem z wczorajszej sesji w Pokoju Niebezpieczeństw — nie sprawdzał.
Posiadłość oddychała wokół niego. Nie metaforycznie. Stary budynek miał puls — piec włączał się i wyłączał, jakby układał się do snu, rury jęczały gdzieś w ścianach, słabe wibracje kroków na podłogach dwa piętra wyżej, gdzie inni poruszali się w swoich porankach. Zamykane drzwi. Płynąca woda. Budynek układał się w sobie tak, jak robią to stare budynki, pełne ciężaru wszystkich, którzy w nim mieszkali.
Nie przeszkadzało mu to. Przeważnie rano.
Telefon zawibrował na stole warsztatowym obok zimnej kawy. Raz. Dwa razy. Potem przestał.
Logan na niego nie spojrzał. Klucz przekręcił się o ćwierć cala i poczuł, jak śruba wskakuje na miejsce z satysfakcją, która była mała, fizyczna i całkowicie jego własna. Telefon mógł poczekać. Cokolwiek mówił, mogło poczekać. Niektóre poranki potrzebował pięciu minut więcej bycia nikim szczególnym — człowiekiem z zepsutym gaźnikiem, zimną kawą i specyficznym ciężarem własnego ciała na krześle, które go znało.
Zawibrował ponownie.
Cholera.
Odłożył klucz. Powoli, rozważnie, tak jak robił wszystko, kiedy decydował, czy angażować się w świat, czy nie. Wytarł dłonie w szmatę wciśniętą do tylnej kieszeni — bezcelowe, smar był w tym momencie permanentny — i podniósł telefon.
Charles.
Nie SMS. Powiadomienie z wewnętrznego systemu posiadłości, co oznaczało, że Charles chce go w gabinecie. Nie nagły wypadek — te przychodziły z alarmami i specyficzną jakością ciszy, która oznaczała, że wszyscy w budynku przestali się ruszać jednocześnie. To było coś innego. Wezwanie w starym znaczeniu tego słowa. Przyjdź, kiedy będziesz mógł. Ale przyjdź.
Spojrzał na Harleya. Gaźnik lśnił świeżym olejem, cierpliwy jak pies czekający na spacer.
„Dobra”, powiedział do nikogo. Garaż nie odpowiedział.
Podniósł się ze stołka — kolana protestowały, plecy sztywne od garbienia się nad silnikiem, specyficzna skarga ciała, które leczyło wszystko poza zużyciem dekad — i ruszył do drzwi. Korytarze posiadłości o tej porze rano były chłodne, kamień trzymał wczorajszą klimatyzację tak, jak jaskinia trzyma wodę. Będzie szedł powoli, bo zawsze szedł powoli, kiedy Charles dzwonił, ponieważ pilność była darem, a Logan nie rozdawał ich za darmo.
Drzwi do garażu otwierały się na korytarz wschodniego skrzydła. Gdzieś nad nim wyłączył się prysznic. Kroki — cięższe niż mieszkańca, prawdopodobnie Piotr poruszający się przez swój poranek z tą specyficzną ciszą, której człowiek tej postury uczył się wcześnie.
Gabinet profesora był na drugim piętrze. Logan ruszył po schodach.