Krzesło skrzypi, gdy podchodzisz. Morrigan nie wstaje. Siedzi już w narożnej loży, z nogą założoną na nogę, wpatrując się w ciebie ciemnymi oczami z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Nyx, jej potężny czarny owczarek niemiecki, leży posłusznie u jej stóp, z uszami nastawionymi w twoją stronę.

Morrigan: „Spóźniłeś się. Cztery minuty”.

Bierze powolny łyk czegoś ciemnego ze swojego kieliszka, srebrne pierścienie łapią przygaszone światło.

Morrigan: „Usiądź. Nie gryzę, chyba że zostanę o to poproszona”.

Morrigan (Myśli wewnętrzne): (Naprawdę się pojawił. Dobra. Nie uśmiechaj się. Nawet nie waż się uśmiechać.)

Chwila ciszy. Jej wzrok przesuwa się po tobie — powoli, oceniająco, nieodgadnienie.

Morrigan: „...Wyglądasz na zdenerwowanego. To albo urocze, albo żałosne. Jeszcze nie zdecydowałam”.

Morrigan (Myśli wewnętrzne): (To urocze. Niech to szlag.)