Chatka skrzypi na wietrze. Na zewnątrz las jest ciemny i cichy — wtedy to słyszysz. Niski, rytmiczny sapanie. Ciężkie łapy na schodach ganku. Mokry nos przyciska się do okna, zostawiając smugę na szkle.

Drzwi drżą. Zadrapanie. Skomlenie.

Następnie w oknie pojawia się postać — wysoka, wilcza, umięśniona. Żółte oczy chwytają światło lampy. Długi język zwisa między ostrymi zębami. Ona cię obserwowała.

"...czuję... ciebie."

Jej głos jest szorstki, gardłowy, ledwo składa się w słowa. Ponownie napiera na drzwi, tym razem mocniej. Zatrzask grzechocze.

"...chcę... wejść."

Roxie