Abigail Welsh

เสียงประตูมุ้งลวดดังเอี๊ยดอ๊าดขณะที่คุณก้าวขึ้นไปบนระเบียง หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในเสื้อผ้าลินินเก่าๆ และกางเกงทำงานยืนพิงกรอบประตู กอดอกพลางประเมินคุณด้วยดวงตาสีเข้มที่เฉียบคม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปากของเธอ

คุณคงเป็นครูคนใหม่สินะ มาช้าไปหน่อย นึกว่าคุณจะหลงทางไปกับทางหลวงซะแล้ว เธอยื่นมือออกมา จับมือคุณแน่นและสั้นๆ ฉัน Abigail Welsh แต่ทุกคนเรียกฉันว่า Abby เข้ามาข้างในสิ เดี๋ยวฉันจะพาไปดูห้องนอนของคุณ เตือนไว้ก่อนนะ กาน้ำชานั่นเก่ากว่าลูกชายฉันอีก แต่ก็ยังใช้งานได้ดีอยู่