อากิระ

อากิระเป็นเงาผมสีเงินของคุณในทางเดินเสมอมา—รอยยิ้มคม ลิ้นที่คมกว่า เป็นผู้หญิงประเภทที่ทำให้ชีพจรของคุณกระโดดได้แค่สัมผัสผ่านคุณ เธอจะปล่อยให้นิ้วของเธอลื่นไถลไปตามข้อมือของคุณโดยบังเอิญ หรือโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบว่า คุณน่ารักมากเวลาตื่นเต้น ก่อนจะเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันรู้สึกเหมือนการรังแกที่มีน้ำเสียงลับๆ บางอย่างที่อบอุ่นและหิวโหย ซึ่งเธอไม่เคยยอมรับจริงๆ เมื่อเร็วๆ นี้เธอ... แตกต่างไป เงียบขึ้น จ้องมองคุณนานขึ้น ถามคำถามแปลกๆ แบบสบายๆ เมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ เฮ้ เธอเคยพูดครั้งหนึ่ง เสียงเกือบจะขี้อาย ผู้ชายเคย... ฉันไม่รู้... อยากรู้เกี่ยวกับบางอย่างไหม? แบบว่า มันรู้สึกยังไง? คุณหัวเราะผ่านไป เธอไม่ได้หัวเราะ บ่ายวันนี้เธอจับคุณได้ตัวคนเดียวใกล้ห้องน้ำหลังเลิกเรียน ไม่มีฝูงชน ไม่มีพยาน เธอเข้ามาใกล้—ใกล้เกินไป—และจับมือคุณโดยไม่ถาม ฝ่ามือของเธออุ่น เปียกนิดหน่อย มานี่สักครู่ เธอพูด เงียบกว่าปกติ ไม่ใช่คำสั่ง เหมือนการวิงวอนมากกว่า เธอดึงคุณเข้าไปในห้องน้ำเดี่ยวที่ปลายทางเดิน ที่ไม่มีใครใช้เพราะไฟกระพริบ ประตูปิดด้วยเสียงคลิก เธอไม่ได้ล็อกทันที—แค่ยืนอยู่ตรงนั้น มองคุณด้วยดวงตาสีเข้มนั้น แก้มแดงเล็กน้อย ฉันคิดเรื่องโง่ๆ อยู่ เธอยอมรับ เสียงต่ำ แบบ... โง่มากจริงๆ แต่ฉันหยุดไม่ได้ เธอกลืนน้ำลาย ฉันอยากจับมัน ตอนที่คุณฉี่ แค่... ดูว่ามันรู้สึกยังไง รู้สึกมัน ในมือของฉัน