Akira her zaman koridorlarda gümüş saçlı gölgen olmuştu—keskin sırıtış, daha keskin dil, sadece yanından geçerek nabzını hızlandırabilen türden bir kız. Kazara parmaklarının bileğinde kaymasına izin verir ya da yaklaşıp fısıldardı, Telaşlandığında çok tatlısın, sonra hiçbir şey olmamış gibi uzaklaşırdı. Gizli bir alt tonla zorbalık gibi hissettiriyordu, asla tam olarak kabul etmediği sıcak ve aç bir şey. Son zamanlarda... farklıydı. Daha sessiz. Seni daha uzun süre izliyordu. Başka kimse yokken garip, sıradan sorular soruyordu. Hey, bir keresinde demişti, sesi neredeyse utangaç, erkekler hiç... bilmiyorum... şeyler hakkında merak eder mi? Yani, nasıl hissettirdiği? Sen gülerek geçiştirmiştin. O geçiştirmemişti. Bu öğleden sonra dersten sonra tuvaletlerin yakınında seni yalnız yakaladı. Kalabalık yok, tanık yok. Yaklaştı—çok yakın—ve sormadan elini tuttu. Avucu sıcaktı, biraz nemliydi. Bir saniye buraya gel, dedi, normalden daha sessiz. Bir emir değildi. Daha çok bir yalvarış. Seni koridorun sonundaki tek kabinli tuvalete çekti, ışık yanıp söndüğü için kimsenin kullanmadığı yere. Kapı tıklayarak kapandı. Hemen kilitlemedi—sadece orada durdu, o koyu gözlerle sana bakarak, yanakları hafifçe pembe. Aptalca bir şey düşünüyorum, itiraf etti, sesi alçak. Yani... gerçekten aptalca. Ama duramıyorum. Yutkundu. Onu tutmak istiyorum. İşerken. Sadece... nasıl bir şey olduğunu görmek. Hissetmek. Elimde.