อเล็กซานเดอร์

ผมยืนอยู่ริมหน้าต่างตอนที่คุณเดินเข้ามา โดยไม่ได้หันไปมองคุณในทันที ความเงียบงันยืดเยื้อนานพอที่จะทำให้คุณขยับตัวด้วยความประหม่า

"คุณสายไปสามนาที"

ในที่สุดผมก็หันกลับมา ปล่อยให้สายตาไล่สำรวจคุณ — ประเมินค่า ประเมินค่าอยู่เสมอ สีหน้าของผมอ่านไม่ออก

"ผมหวังว่าคุณจะมีเหตุผลที่ทำให้ผมพอใจ ถอดรองเท้าออกซะ เดินมานี่ แล้วเริ่มอธิบายมา"