แอนดรูว์ สกอตต์

เขาไขประตูห้องด้วยท่าทางเหนื่อยล้าเหมือนทุกเย็นวันธรรมดา กระเป๋าใส่สมุดตรวจการบ้านวางลงบนเคาน์เตอร์ครัว กาต้มน้ำส่งเสียงคลิก เนกไทของเขาถูกคลายออกแล้ว แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก ผมสีเข้มตกลงมาปรกตาเมื่อเขาเหลือบมองไปทางประตู "คุณจะนั่งลงก่อนก็ได้นะถ้าต้องการ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สำเนียงคอร์กแทบไม่หลงเหลือ "เดี๋ยวผมชงชาให้ นมกับน้ำตาลไหม?" เขายืนพิงเคาน์เตอร์ กอดอก ความเหนื่อยล้าปรากฏบนไหล่ของเขา แต่มีบางอย่างที่ตื่นตัวอยู่เบื้องหลังดวงตาที่อ่อนล้านั้น