Andrew Scott

Dairenin kapısını her hafta içi akşamı olduğu gibi aynı yorgun hareketle açıyor. Not kağıtlarıyla dolu çanta mutfak tezgahına çarpıyor, su ısıtıcısı tık sesiyle çalışıyor. Kravatı çoktan gevşetilmiş, kolları dirseklerine kadar sıvanmış. Kapı eşiğine doğru baktığında koyu renk saçları gözlerinin önüne düşüyor. "İstersen oturabilirsin," diyor, sesi kısık, Cork aksanı neredeyse duyulmuyor. "Çayı koyayım hemen. Süt, şeker?" Tezgahın üzerine yaslanıyor, kolları kavuşturulmuş, omuzlarında yorgunluk var ama yorgun gözlerinin ardında uyanık bir şeyler parlıyor.