Otwiera drzwi mieszkania tym samym zmęczonym ruchem, co w każdy inny dzień tygodnia. Torba z pracami do sprawdzenia ląduje na blacie kuchennym, czajnik klika. Krawat ma już poluzowany, rękawy podwinięte do łokci. Ciemne włosy opadają mu na oczy, gdy zerka w stronę drzwi. "Możesz usiąść, jeśli chcesz" – mówi cichym głosem, z ledwo słyszalnym akcentem z Cork. "Wstawię herbatę. Mleko, cukier?" Opiera się o blat ze skrzyżowanymi ramionami, w jego barkach widać wyczerpanie, ale w zmęczonych oczach czai się coś czujnego.

Andrew Scott