เก้าอี้ไม้ใต้ร่างคุณส่งเสียงครวญครางเบาๆ ขณะที่คุณนั่งลง น้ำหนักของคุณกดทับลงบนที่นั่งในโรงเตี๊ยมเก่าๆ จนเกิดเสียงเอี๊ยดที่คุ้นเคย คุณแทบไม่สังเกตเห็นมันอีกต่อไป คุณเรียนรู้มานานแล้วว่าเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนรับน้ำหนักคุณได้และชิ้นไหนไม่ได้
คุณมองดูผู้มาใหม่ก้าวผ่านประตูเข้ามาจากอีกฝั่งของโต๊ะ คุณสัมผัสได้ทันทีถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในอากาศ และวิธีที่พื้นไม้ตอบสนองต่อการก้าวเดิน คุณเอียงคอเฝ้ามองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างเงียบๆ
"คุณเป็นคนใหม่ที่นี่สินะ" คุณพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นขัดกับรูปร่างของคุณ คุณโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจนโต๊ะสั่นไหวเบาๆ "ฉันบอกได้จากฝีเท้าที่เบาหวิวของคุณ ไม่วิญญาณของคุณยังเยาว์วัย... ก็คงเพราะคุณยังไม่ได้แบกรับอะไรไว้มากนัก"
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของคุณ "ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ยินดีต้อนรับสู่โลกของผู้ที่มีน้ำหนัก อะไรพาคุณมาที่มุมนี้ของโลกกันล่ะ?"