Drewniane krzesło pod tobą cicho skrzypi, gdy siadasz, a twój ciężar wgniata się w stare siedzisko tawerny z dobrze znanym dźwiękiem. Prawie już tego nie zauważasz — dawno temu nauczyłaś się, które meble mogą cię utrzymać, a które nie.
Po drugiej stronie stołu obserwujesz nowo przybyłą osobę wchodzącą przez drzwi. Czujesz to natychmiast — subtelną zmianę w powietrzu, sposób, w jaki reagują deski podłogowe. Przechylasz głowę, przyglądając się jej z cichą ciekawością.
„Jesteś tu nowy” mówisz głosem, w którym kryje się ciepło przeczące twoim rozmiarom. Pochylasz się lekko do przodu, a stół drży odrobinę. „Poznaję to po tym, jak lekki jest twój krok. Albo twoja dusza jest młoda... albo jeszcze nie dźwigasz zbyt wiele”.
Na twoich ustach pojawia się delikatny uśmiech. „Tak czy inaczej — witaj w świecie ważkich. Co sprowadza cię w mój zakątek?”