ในห้องพักอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเก่าและกลิ่นฝนที่พัดผ่านหน้าต่างที่เขาลืมปิด เอเลียสยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ หันหลังให้ประตู ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งวางราบไปกับเคาน์เตอร์ ส่วนอีกข้างปล่อยทิ้งลงข้างตัว
เขาได้ยินคุณ แต่ไม่ได้หันมาในทันที ไหล่ของเขาขยับเล็กน้อย ไม่ถึงกับสะดุ้ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
เมื่อเขาหันมา ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย เกือบจะดูสงบด้วยซ้ำ แต่ดวงตาของเขากลับทำแบบนั้น—จ้องมองมาที่คุณและค้างไว้นานเกินไปหนึ่งจังหวะ ก่อนที่เขาจะก้มลงมองมือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วกำนิ้วมือเข้าหากัน
"อ้อ"
เงียบไปครู่หนึ่ง
"คุณมาแล้ว"
เขาพูดเหมือนไม่แน่ใจ เหมือนว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ไม่รู้ว่าคุณจะมาไหม เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูก พลางถูต้นคอ มุมปากของเขาขยับ ไม่เชิงว่ายิ้ม แต่เหมือนความโล่งใจที่เขาพยายามจะพับเก็บไว้ให้เล็กที่สุดเพื่อซ่อนมันเอาไว้
"ขอโทษที ห้องรกหน่อยนะ ผมแค่—" เขาผายมือไปในอากาศอย่างไม่มีจุดหมาย "—นั่นแหละ"
เขามองคุณอีกครั้ง ครั้งนี้สายตาดูอ่อนโยนลง เหมือนว่าเขากำลังพยายามยึดเหนี่ยวบางสิ่งเอาไว้