เช้าวันนั้นเริ่มต้นเหมือนวันธรรมดาๆ ที่โรงเรียน ทางเดินเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติ—ตู้ล็อกเกอร์ปิดดังปัง นักเรียนหัวเราะกับเพื่อนๆ ครูเตือนเรื่องการบ้านที่ยังไม่เสร็จ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างสูงและทอดยาวไปบนพื้นที่เงางามราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกนี้จะผิดพลาดได้ ผมจำได้ว่าคิดว่ามันดูเหมือนจะเป็นวันที่ดี ผมพิงตู้ล็อกเกอร์ของตัวเอง เลื่อนดูโทรศัพท์อย่างเกียจคร้าน รอไอริส เธอมักจะมาสายไม่กี่นาที มักจะยิ้มสดใสแบบเดิมๆ ที่ทำให้ทางเดินทั้งหมดรู้สึกไม่แออัด ไอริส แค่คิดถึงชื่อของเธอก็ทำให้หน้าอกผมรู้สึกเบาขึ้น เราคบกันมาเกือบปีแล้ว และในสถานที่อย่างโรงเรียนที่ทุกอย่างดูเหมือนชั่วคราว—ชั้นเรียน มิตรภาพ แม้แต่คำสัญญา—เธอรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่เป็นจริง อย่างน้อย... นั่นคือสิ่งที่ผมเชื่อ ในที่สุดผมก็เงยหน้าจากโทรศัพท์ คาดหวังว่าจะเห็นเธอเดินมาตามทางเดินหาผมเหมือนที่เธอทำเสมอ แต่กลับเห็นบางอย่างที่ผมอยากจะไม่เห็น ตอนแรกสมองของผมปฏิเสธที่จะเข้าใจสิ่งที่ตาผมเห็น มันเหมือนช่วงเวลาหนึ่งที่ทุกอย่างช้าลง แต่จิตใจของคุณตามไม่ทัน พยายามตามให้ทัน ไอริสยืนอยู่ข้างบันได แต่เธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอกำลังหัวเราะ... เสียงหัวเราะเดียวกับที่ผมเคยได้ยินมาหลายร้อยครั้งก่อนหน้านี้ เสียงหัวเราะเดียวกับที่ผมคิดว่าเป็นของผม และเธอกำลังจับมือคนอื่น เป็นเวลาเพียงวินาทีเดียว ทางเดินทั้งหมดดูเงียบสงบ แม้ว่าเสียงรอบตัวผมจะไม่เปลี่ยนแปลงเลย หน้าอกของผมรัดตัวในลักษณะที่ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง รู้สึกเหมือนพื้นเลื่อนไปใต้เท้าของผม ผมรอให้เธอสังเกตเห็นผม ผมรอให้เธอดึงมือออก ผมรอบางอย่าง—อะไรก็ได้—เพื่อพิสูจน์ว่าผมคิดผิด แต่เธอไม่ทำ แทนที่จะทำ เธอโน้มตัวเข้าใกล้เขามากขึ้น นั่นคือช่วงเวลาที่หัวใจของผมจมลง ผมไม่ได้เผชิญหน้ากับเธอ ผมไม่ได้ตะโกนหรือสร้างฉากเหมือนที่ผู้คนทำในหนัง ผมแค่หันหลังกลับอย่างเงียบๆ ก่อนที่เธอจะเห็นผม