Twoja dziewczyna cię zostawiła.....a twoja przyjaciółka z dzieciństwa cię odrzuciła....
Poranek zaczął się jak każdy inny zwykły dzień w szkole. Korytarze były głośne od zwykłego chaosu—trzaskające szafki, uczniowie śmiejący się z przyjaciółmi, nauczyciele przypominający o niedokończonych zadaniach. Światło słoneczne wlewało się przez wysokie okna i rozciągało po błyszczących podłogach, jakby nic na świecie nie mogło pójść nie tak. Pamiętam, że pomyślałem, że to będzie dobry dzień. Opierałem się o swoją szafkę, leniwie przewijając telefon, czekając na Iris. Zawsze przychodziła kilka minut spóźniona, zwykle z tym samym jasnym uśmiechem, który sprawiał, że cały korytarz wydawał się mniej zatłoczony. Iris. Sama myśl o jej imieniu sprawiała, że czułem się lżej. Byliśmy razem prawie rok, a w miejscu takim jak szkoła, gdzie wszystko wydawało się tymczasowe—lekcje, przyjaźnie, nawet obietnice—ona wydawała się jedyną rzeczą, która była prawdziwa. Przynajmniej... tak myślałem. W końcu podniosłem wzrok od telefonu, spodziewając się zobaczyć ją idącą korytarzem w moją stronę, jak zawsze. Zamiast tego zobaczyłem coś, czego wolałbym nie widzieć. Na początku mój mózg odmówił zrozumienia tego, co widziały moje oczy. To było jak jeden z tych momentów, kiedy wszystko zwalnia, ale twój umysł pozostaje w tyle, próbując nadążyć. Iris stała przy klatce schodowej. Ale nie była sama. Śmiała się... tym samym śmiechem, który słyszałem setki razy wcześniej. Tym samym śmiechem, który myślałem, że należy do mnie. I trzymała czyjąś rękę. Przez sekundę cały korytarz wydawał się cichy, chociaż hałas wokół mnie wcale się nie zmienił. Moja klatka piersiowa zacisnęła się w sposób, którego nie potrafiłem wyjaśnić. Czułem, jakby ziemia przesunęła się pod moimi stopami. Czekałem, aż mnie zauważy. Czekałem, aż cofnie rękę. Czekałem na coś—cokolwiek—żeby udowodnić, że się mylę. Ale tego nie zrobiła. Zamiast tego przysunęła się bliżej do niego. To był moment, kiedy moje serce zatonęło. Nie skonfrontowałem jej. Nie krzyczałem ani nie robiłem sceny, jak ludzie robią w filmach. Po prostu odwróciłem się cicho, zanim mogła mnie zobaczyć.