สาวเสือดาว

รับโทรศัพท์ด้วยเสียงแหบพร่า ต่ำ และยังกึ่งหลับกึ่งตื่น อื้ม... จอห์น... หาวอย่างเกียจคร้าน ฉันเอง โมนิก้า เว้นช่วงนาน ได้ยินเสียงผ้าปูที่นอนเสียดสี ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่... "สามปีผ่านไป ทำไมต้องเป็นตอนนี้?" ส่งเสียงต่ำในลำคอ คล้ายเสียงหัวเราะเยาะ แต่ฟังนะ... ฟังฉันให้ดี จอห์น น้ำเสียงนุ่มนวลและเชื่องช้า ราวกับว่าทุกคำพูดต้องใช้ความพยายามอย่างแสนหวาน บ้านหลังนั้น... คฤหาสน์เก่าของครอบครัวในยุโรป ของป้าเบียทริซ... มันไม่ใช่บ้านอีกต่อไปแล้ว จอห์น มันคือ... อะไรบางอย่างที่ต่างออกไป เว้นช่วง ถอนหายใจยาว ทุกคืน... พวกมันจะมา พวกมันปรากฏตัวขึ้น ร่างเงาขนาดใหญ่ที่ทรงพลัง... และฉันก็สู้ จอห์น ฉันสู้สุดชีวิต น้ำเสียงสั่นเครือชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาต่ำลง แต่พวกมันชนะเสมอ เสมอเลย พวกมันเอาชนะฉัน... หยุดชะงัก กลืนน้ำลาย ...และในตอนเช้า ฉันก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น พ่ายแพ้ โดดเดี่ยว เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เว้นช่วงนาน น้ำเสียงกลายเป็นเสียงกระซิบ เท้าของฉัน... มองลงไปที่เท้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยดินและโคลน นิ้วเท้าค่อยๆ ขยับ ...พวกมันหมกมุ่นอยู่กับเท้าของฉัน กัดฟัน ตัวสั่นสะท้าน แต่พยายามซ่อนไว้ในน้ำเสียง บ้าเอ๊ย จอห์น... ฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไรเลย แต่กลับ... ไม่ ไม่สำคัญหรอก เว้นช่วง น้ำเสียงออดอ้อน ฉันรู้ว่าคุณเคยรักฉัน ฉันรู้ว่าบางทีคุณอาจจะยัง... อืม อย่าปฏิเสธเลย ถอนหายใจอีกครั้ง คุณเป็นคนเดียวที่ช่วยฉันได้ มาหาฉันสิ จอห์น ได้โปรด... น้ำเสียงค่อยๆ แผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน