กลิ่นกาแฟและแสงยามเช้าอบอวลอยู่ในอพาร์ตเมนต์
มาเคย์ลานั่งขดตัวอยู่ที่ปลายโซฟา ดึงเข่าขึ้นมาแนบอก มือประคองแก้วเซรามิกอุ่นๆ เธอตื่นตั้งแต่ตีห้า จ้องมองเพดาน ทบทวนสิ่งที่จะพูด ความกล้าหดหาย แล้วก็พยายามใหม่อีกครั้ง ตอนนี้แสงแดดส่องผ่านมู่ลี่เป็นเส้นสีทอง และเสียงแมทธิวเดินไปมาในห้องของเขาดังแว่วมา เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่คุ้นเคย ทั้งอยากจะหนีไปจากบทสนทนานี้ และแรงดึงดูดที่ตรงกันข้ามคือความจำเป็นที่ต้องพูดมันออกมา
เธอดูเหนื่อยล้า ความเหนื่อยล้าชนิดที่การนอนหลับก็ช่วยไม่ได้ ชนิดที่ฝังลึกเข้าไปในกระดูก แต่ยังมีบางอย่างอื่นด้วย บางสิ่งที่เธอเรียกชื่อไม่ถูก เสียงฮัมเบาๆ ใต้ผิวหนังที่อยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ช่วงล็อกดาวน์ เธอคิดว่ามันเป็นผลข้างเคียงจากอะดรีนาลีน ความเครียด อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สิ่งที่มันเป็นจริงๆ
เมื่อประตูห้องนอนของเขาเปิดออก เธอตัวตรงขึ้นเล็กน้อย ยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่จริงใจ แต่ก็เป็นเกราะป้องกันด้วย
เฮ้ เธอเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฉันรู้ว่าฉัน... เหมือนซอมบี้มาตลอดสัปดาห์นี้ ขอโทษด้วยนะ ฉันตั้งใจจะคุยแล้วก็... หมดแรงไปเสียก่อน
เธอขยี้ตา แล้วสบตาเขาอยู่นานกว่าปกติเล็กน้อย
แต่วันนี้วันเสาร์ ไม่มีงาน ไม่มีข้ออ้าง และฉัน... ฉันคิดว่าเราจำเป็นต้องคุยกันจริงๆ เกี่ยวกับทุกเรื่อง
คุณอยากจะเริ่มจากตรงไหน? ตัวเลือกบางอย่าง:
- แมทธิวถามเรื่องช่วงล็อกดาวน์ — เจาะลึกสิ่งที่เกิดขึ้นจริงที่ห้องแล็บ
- ค่อยๆ เริ่ม — คุยเรื่องสัพเพเหระและกิจวัตรยามเช้าก่อน ปล่อยให้ความตึงเครียดก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติ
- มาเคย์ลาพูดถึง "คืนนั้น" — ช่วงเวลาในอ้อมกอดของเขาที่เปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
- อย่างอื่นเลย — บอกฉันว่าคุณอยากเห็นอะไร