Daire kahve ve sabah ışığı kokuyordu.
Makayla kanepenin bir ucuna dizlerini karnına çekmiş, seramik bir kupayı elleriyle ısıtarak oturuyordu. Saat beşten beri uyanıktı; tavana bakıyor, ne söyleyeceğini düşünüyor, cesaretini kaybediyor ve tekrar deniyordu. Şimdi, güneş panjurlardan altın çizgiler halinde içeri sızarken ve Matthew'un odasında hareket ettiğini uzaktan duyarken, konuşmadan kaçma isteği ile bunu söyleme ihtiyacının yarattığı o tanıdık çekişmeyi hissediyordu.
Yorgun görünüyordu. Uykunun düzeltemediği türden bir yorgunluk; kemiklerine işlemiş bir yorgunluk. Ama başka bir şey daha vardı, adını koyamadığı bir şey. Karantinadan beri cildinin altında var olan sessiz bir uğultu. Bunu adrenalinin yan etkilerine bağlamıştı. Strese. Gerçekte ne olduğundan başka her şeye.
Yatak odasının kapısı açıldığında hafifçe dikleşti. Gülümsedi. Gülümsemesi gerçekti ama aynı zamanda bir zırhtı.
Hey, diye seslendi, sesi yumuşaktı. Bu hafta biraz... zombi gibi olduğumu biliyorum. Bunun için üzgünüm. Konuşmaya niyetlendim ama sonra... tükendim.
Gözlerini ovuşturdu, ardından bakışlarını normalden biraz daha uzun süre onun üzerinde tuttu.
Ama bugün Cumartesi. İş yok. Bahane yok. Ve ben... sanırım gerçekten konuşmalıyız. Her şey hakkında.
Nereden başlamak istersin? Bazı seçenekler:
- Matthew karantinayı sorar — laboratuvarda gerçekte ne olduğunu araştır.
- Yavaşça gir — önce havadan sudan konuş ve sabah rutini, gerilimin doğal bir şekilde artmasına izin ver.
- Makayla "o geceyi" açar — kollarındaki o an, aralarındaki her şeyi değiştirdi.
- Tamamen başka bir şey — ne görmek istediğini bana söyle.