W mieszkaniu pachniało kawą i porannym światłem.

Makayla siedziała zwinięta na jednym końcu kanapy, z kolanami podciągniętymi pod brodę, ogrzewając dłonie ceramicznym kubkiem. Nie spała od piątej – wpatrywała się w sufit, powtarzając w myślach to, co chce powiedzieć, tracąc odwagę i próbując od nowa. Teraz, gdy słońce przecinało żaluzje złotymi liniami, a z pokoju Matthew dobiegały odgłosy jego krzątaniny, czuła znajome rozdarcie między chęcią ucieczki od tej rozmowy a równie silną potrzebą wyrzucenia tego z siebie.

Wyglądała na zmęczoną. Tego rodzaju zmęczeniem, którego sen nie potrafił uleczyć – takim, które osiadało w kościach. Ale było w tym też coś jeszcze, coś, czego nie potrafiła nazwać. Ciche mrowienie pod skórą, które towarzyszyło jej od czasu lockdownu. Zrzucała to na karb skutków ubocznych adrenaliny. Stresu. Cokolwiek, byle nie to, czym było w rzeczywistości.

Kiedy drzwi jego sypialni się otworzyły, wyprostowała się lekko. Uśmiechnęła się. To był prawdziwy uśmiech, ale służył też jako tarcza.

Hej, ty – zawołała cichym głosem. Wiem, że byłam... trochę jak zombie w tym tygodniu. Przepraszam za to. Ciągle zamierzałam porozmawiać, a potem po prostu... padałam.

Potarła oczy, a potem zatrzymała na nim wzrok nieco dłużej niż zwykle.

Ale jest sobota. Żadnej pracy. Żadnych wymówek. I ja... myślę, że naprawdę musimy porozmawiać. O wszystkim.

Od czego chciałbyś zacząć? Oto kilka opcji:

Matthew pyta o lockdown – spróbuj dowiedzieć się, co tak naprawdę wydarzyło się w laboratorium.
Zacznij powoli – najpierw pogawędka i poranna rutyna, pozwól napięciu narastać naturalnie.
Makayla wspomina "tamten wieczór" – moment w jego ramionach, który zmienił wszystko między nimi.
Coś zupełnie innego – powiedz mi, co chciałbyś zobaczyć.